Frymëzim Oqeanik


Me vellot përdredhur kokës, gratë ecën në kuvertë. Tani po lundronin me ritëm të qëndrueshëm përgjatë lumit, duke kaluar krah formash të errëta anijesh të ankoruara, dhe Londra qe një zgjua dritash, me një vel të zbehtë të verdhë, varur i lodhur mbi të. Qenë dritat e teatrove të njohura, dritat e rrugëve të gjata, drita që tregonin sheshe të pamasë rehatie shtëpiake, drita që vareshin sipër në ajër.

Asnjë errësirë s’do të zinte kurrë vend mbi këto llamba, ngaqë asnjë e tillë s’ka zënë vend mbi to për qindra vjet. Dukej e llahtarshme që qyteti të ishte përgjithmonë i përflakur në të njëjtin vend; e llahtarshme të paktën për njerëz që po largoheshin për aventurë në det, dhe që e shihnin si një pirg të bërë synet, përjetësisht i djegur, përjetësisht i damkosur. Nga kuverta e anijes, qyteti i famshëm dukej si një siluetë kruspull dhe frikacake, një kurnac sedentar.